Welkom, Prunella Scales
op deze fantastische DVD.
De eerste vraag is,
hoe werd u gekozen voor de rol van Sybil?
En wat waren je eerste indrukken over de rol?
Ik weet het echt niet.
Ik denk dat John Howard-Davies me voorstelde.
En ik ging mee John opzoeken in zijn appartement,
en hij lag in bed met griep,
en ik werd, zeg maar, de kamer binnengeleid.
Hij zei: "Is er iets wat je me wilt vragen over het script?"
En ik zei, "Nou, ja waarom zijn ze toch ooit getrouwd?"
En hij trok, zeg maar, het kussen over zijn hoofd en zei,
"Oh God, ik was al bang dat je dat zou vragen."
En hij kon het me niet zeggen.
Maar we praatten er natuurlijk over.
Ik denk dat het waarschijnlijk-- misschien-- mijn idee was
dat zij van een beetje lagere komaf zou zijn dan hij.
Want anders konden we niet zien
wat ze nou ooit
bij elkaar zou hebben gebracht.
Ik denk dat ik een soort visioen had
dat haar familie in de horeca zat aan de zuidkust, weet u?
En dat zij daar ergens achter een bar werkte,
en hij daar gedemobiliseerd werd uit dienst,
en zijn soldij kreeg, weet u wel?
En dan iets ging drinken, en dan staat er natuurlijk
een barmeid achter de bar,
die een oogje op hem heeft omdat hij zo voornaam is.
En dan dacht ik dat ze zeg maar
trouwen en samen een hotel gaan runnen.
Het was allemaal een beetje romantisch en idealistisch.
En toen haalde de harde werkelijkheid ze in--
Dat was het idee.
Hebt u veel onderzoek gedaan voor de rol?
Was Sybil gebaseerd op personen
die u kende in u eigen leven?
Niet op een bepaald persoon, nee.
Ik denk dat alle dingen die je doet,
dat je bepaalde delen gebruikt
van mensen die er op zich, waarschijnlijk, niet op lijken
die je in je leven hebt leren kennen,
en het vloeit allemaal samen tot één.
Er was een vrouw die een hotel leidde...
waar mijn ouders ooit verbleven.
En die leunde altijd over de stoel en zei,
"Vond u dat lekker, Majoor?"
En ik denk dat dat een beetje het...
wijsje in mijn hoofd was, misschien.
Hebt uw ook feedback gekregen
over uw interpretatie van Sybil
van echte hotelhouders?
Iedereen die ik ooit ontmoet heb in het hotelvak
is er weg van.
Maar ik denk dat dat met name dankzij het schrijven is.
Ik denk dat het enorm
nauwkeurige mensen zijn, John en Connie.
Er werd heel, heel erg goed onderzoek voor gedaan.
En het werd geschreven met veel passie vanuit diepgaande kwaadheid,
over 12 aspecten
van het hotelmanagement.
En toen ze eenmaal
een aflevering hadden geschreven over elk van die--
furieuze zaken, waren ze hun boosheid kwijt
en hoefden ze er niet meer te doen.
Ze stonden natuurlijk onder gruwelijke druk
om een langere serie te doen,
maar daar waren ze, heel nobel mijns inziens,
op tegen.
Hebt u ooit het gevoel gehad dat de bekendheid van Fawlty Towers
de prestaties in de rest van uw carriére
heeft overschaduwd op de een of andere manier?
Oh, dat hoop ik niet.
Ik denk dat je in dit vak extreem geluk hebt
om te worden geassocieerd met een succesvolle televisieserie,
want dat betekent wel
dat mensen de gigantische stap van het trottoir afnemen,
en het gebouw in gaan om te zien wat je daarna gaat doen.
Het betekent dat, ehm...
je tot op zekere hoogte
je rollen uit kunt kiezen in het theater,
en ook-- Of zelfs weer op televisie,
en dat als mensen je in een ding leuk hebben gevonden,
en het een succes was
en het de cijfers heeft gehaald,
het management je ook erg graag weer werk wil geven.
Het geeft je meer keuzes.
Heeft het feit dat u aan deze show meedeed ook invloed gehad
op uw privé-leven op de een of andere manier?
Nee. Helemaal niet. Helemaal niet.
Ik lijk helemaal niet op haar.
Ik denk dat de media extreem teleurgesteld was
toen ze merkten dat ik dat niet was.
Maar sorry, weet u, dat ben ik niet.
Hoe vond u het om met de andere leden te werken
van de 'Fawlty Towers' bezetting?
Ik was gek op iedereen. Het was een grandioze groep.
Absoluut door en door geweldig.
Ik kan zeggen dat het een--
idyllisch gelukkige tijd was want het was zulk hard werk,
je had geen tijd om na te denken of je gelukkig was of niet.
Het was gewoon een kwestie van je tekst geleerd krijgen
voor woensdagmorgen,
en repeteren tot je erbij neerviel
tot we het zondagavond dan echt opnamen.
Hel, heel heel hard buffelen--
de formule in dit land.
Ik denk dat ze in Amerika minstens twee weken hebben
voor een aflevering van een half uur,
en in dit land krijgen we maar een week,
zelfs voor het meest succesvolle BBC-product.
John was beslist heel grondig,
en hij gebruikte elke seconde van die beperkte tijd.
En hij was goed kwaad op woensdagochtend
als je het niet perfect wist. En met recht.
Er was wat seksuele aantrekkingskracht tussen jou
en Nicky Henson, de man met de leren broek
in 'De psychiater'.
Mag ik vragen...
Het teken aan dat kettinkje
naast het Egyptische vruchtbaarheidssymbool,
wat is dat?
Dat is, ehm... Grieks sterrenbeeld.
Oh, hij is prachtig.
Waar heb je die vandaan?
Uhm, Colchester geloof ik.
Colchester?!
Hallo, mag ik John Lawson even spreken?
Oké, ik wacht wel.
Hoe het zit met aantrekking tussen mij en Nicky Henson?
De seksuele aantrekkingskracht tussen mij en Nicky Henson
is zeg maar een gewone, vriendschappelijke,
liefdevolle acteursrelatie.
Ja, ik denk dat Sybil-- het personage Sybil,
zeker wel...
ontvankelijk was...
en ze had nogal een tekort aan seksuele bevrediging,
gezien de neurose van haar man.
Ik denk niet dat ze ooit een gast zou hebben verleid.
Daar was ze vast te professioneel voor,
want ik weet zeker dat ze in het vak geboren was.
Heb je bepaalde herinneringen aan de samenwerking
met de oude dames? Gilly Flower en Renee Roberts?
Wist u dat er hier een psychiater verblijft?
Ja, ja dat wist ik.
Is hij hier voor de majoor?
- Wat? - Is hij hier voor de majoor?
- Nee. - Oh, gelukkig.
We maakten ons nogal zorgen.
Ik weet zeker dat ze ze in Birmingham ook hebben.
Het waren schatten. Ze zijn niet langer onder ons.
Maar ze waren echt geweldig, zeer professioneel, echte schatten, weet u wel?
Gewoon goede oude professionals.
Ze waren magnifiek, ja. Grandioos.
Hoe zou je zeggen dat 'Fawlty Towers'
past binnen de sitcom-geschiedenis?
Vindt u dat het een van die shows was die de grenzen verlegde?
Of was het meer in de traditionele trant?
De show schijnt het goed te hebben gedaan, toch?
Want hij heeft net de
populairste sitcom aller tijden gewonnen.
Waar ik het meest trots op ben,
is dat het niets langzaams heeft, want meestal
wanneer je kijkt naar...
sitcoms die 10 of 15
of zelfs 20 jaar geleden zijn gemaakt,
dan zijn ze misschien genoeglijk en grappig,
maar het tempo lijkt meestal vreselijk traag.
En ik ben er trots op
dat dat niet het geval is, ook in 'Marriage Lines',
wat ik met Richard Briers deed jaren voordat we--
voor we 'Fawlty Towers' deden, en ook niet bij 'Fawlty Towers'.
Ik denk dat ze nog steeds behoorlijk snel zijn, allebei.
Maar John is dan ook een zeer origineel persoon.
Ik denk dat het waarschijnlijk een klassieker is,
in de echte zin van het woord,
dat het mensen iets te vertellen heeft.
Het heeft mensen nog steeds iets aan te bieden.
En ik hoop dat dat zo blijft,
nog vele jaren.